GÜNEY

Şu anda bilincim bulanık,yarı kapalı yada yarı açık:Tıpkı doğum anımız gibi.ama ben gözlerimi açmış trajik sonun bilinciyle olanlara özgü o umursamazlıkla aynaya bakıyorum.Ancak görmeyi beklediğim yüzüm değil…Geçmiş anılar.
Aşk tıpkı yaratıcılık gibi,masumiyetten çok günahkarlıkla beslenir ve eninde sonunda hayal ettiğiniz kişiyi yaratır.Ama ben senin gibi birini hayal etmedim ki….
Düşünüyorum da ,aşk hiç komplike değil ve çabuk..Varlığını anlamayan,ama yok olduğunu anlayan bizler için ise son derece zor.
Sana da bana da öğretildiğinin yâda deneme yanılmayla öğrenmeye çalıştığımızın tersine ayrıştırılmayan, indirgenemeyen ve dile getirilemeyen bir şey galiba. Sanki her yana dağılan bir gaz gibi… Zehirli…
Peki, bu denli basit bir şey niye bu kadar şaşılası etkilere sahip? Aşk sevginin mantık gerektirmeyen bir türü olarak, niye nefretin ve hissizliğin en mantıksızına sürükleniyor? Aşk kendini küçümsemek mi bunun bilincinde olmak mı bilmiyorum, yani anlayacağın bu iki duygu arasında gidip geliyorum.
Haydi biraz ileriye saralım ve aşkı aşk acısıyla didikleyelim; güzel günler geçti ve sevginin sonbaharı şimdi..
Gitmek; anahtar kelimemiz bu… Çünkü sevince de gidersin, artık sevmeyince de. Aşk acısı çekincede gidersin verince de…
Ve pişmanlık….
Bitmesine neden olduğunuz şeyler içinde duyarsınız başlamasına neden olduğunuz, geride bıraktığınız heba ettiğiniz şeyler içinde…
Sevince her şeyi bırakıp gitmek gerek….
Neyse bu kadar felsefe yeter bu geceye… Şimdi bakı yorumda gök ne kadar karanlık bir damla ışıksız göğün altında bir damla ışıksız yürek.
Bu mektubu yazarken işte böyleyim.
Bu mektup mu?
Kime mi?
Hiç kimseye.
Sadece yazmak…
O yıldızlar kadar pırıl pırıl benim yaşam dünyamın, bu kadar karanlığı belki böylece benliğimden silip atabilirim diyorum.
İşte sadece bu ,bu mektup..
Ben bir rüya görmüştüm.
Ben bir rüya mı görmüştüm acaba? Yaşadıklarım gerçek dışımı?
Nasıl oldu anlayamadığım ve hala kavrayamadığım kopukluğum bozulmuş çile benzeri didik didik olmuşluğun nedenlerini bir türlü kavrayamıyorum. Ve kendi kendime bir buyruk veriyorum
“çözmeye çalışma, emeklerine yazık, at bir kenara”…
Ama içimin derinliklerinde mırıl mırıl bir ses…..
Ey aşk;
Sen varya sen hep uğruna mücadele ettiğim, huzurdun. Farklı olma hakkımın eşit yaşama arzumun ve özgürlük sevdamın köküydün. Sen benim sonradan kazandığım sosyal bir hak değil insan olma temelimdin. Sakındığımdın ödediğim bedellerin nimetiydin. Hep yaşadığım ama erişemediğimdin…

Uyku vakti…huzura yol alma vakti..sancılı…sancısız…yenilenme vakti…

S. GÜNEY