İnek, koyun, at gibi hayvanlar arasmda görülen ve salgınlar halinde ölüme sebep olan basilli bir hastalıktır.

Genellikle bu hay*vanlarla temas halinde olan veteriner, çoban, celep, çiftçi ve ka*saplarda görülür.

Hayvanların yünü, eti ve derisi ile geçer.

"Tularemi" de olduğu gibi dış ve iç şarbon olmak üzere iki cin*si vardır. Dış şarbon, derideki çizik, çatlak ve yaralardan giriş ya*par. İç şarbon ise, hayvanm yününden ve tüylerinden uçuşan mik*ropların nefes yoluyla ahnması sonucu geçer. Hasta hayvanın eti yendiği zaman da mikroplar vücuda girmiş olur.

Belirtileri:
• En sık görüleni dış şarbondur. Mikroplar genellikle el, yüz, kol ve bacaklarda yerleşirler.

• Şarbon "siyah yara" ile karekterizedir. Önce ortasında siyah leke bulunan kırmızı kabarcıklar ortaya çıkar.
• Daha sonra kabar*cık büyüyerek patlar ve etrafına iltihap saçar. Yara zamanla ku*ruyarak üzeri siyah bir kabukla örtülür.

• Yaranın etrafı şişerken; çevrede yeni kabarcıklar türer.

• İç şarbonun teşhisi oldukça zordur. Mide, bağırsak iltihabı*na yol açar. Pek ender olarak kusma ve ishal görülür.

Ne Yapmalı?
Meslekleri icâbı hayvanlarla uğraşmak ; hastalığa yakalandığından şüphe zorunda olanlar için geliştirilmiş "şarbon aşıları" vardır. Bu gibi kimseler aşı yaptır*malıettikleri hayvanı diğerle*rinden ayırmalı ve veterinere kontrol ettirmelidir.

Şarbondan ölen hayvanların üzeri kireç kaymağı ile örtüle*rek hastalığın diğer hayvanlara geçmesi önlenmelidir. Aynı zamanda sağlam hayvanlar aşılatılmalıdır.

Tedavi:
• Antibiyotik tedavisi, şarbon basillerine karşı.oldukça etkili*dir.

• Hasta, tedavi sonuçlanıncaya kadar, yatakta istirahat etti*rilmelidir.